„Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi.
Są synami i córkami tęsknoty życia za sobą samym.
Przychodzą przez was, ale nie od was,
I chociaż są przy was, jednak nie należą do was.
Możecie im dać waszą miłość, ale nie wasze myśli,
Ponieważ mają one swoje własne.
Możecie mieszkać w ich ciele, jednak nie w ich duszy,
Ponieważ ona mieszka w domu jutra, którego wy nie możecie przekroczyć,
Nawet w waszych snach.
Możecie starać się, stać się jak one, lecz nie próbujcie, ich zrobić takimi, jakimi sami jesteście,
Gdyż życie nie idzie do tyłu, ani nie zatrzymuje się we wczoraj.(...)”
(Khalil Gibran)

Witam na stronie napisanej dla ludzi tak jak ja marzących o innych miejscach dla dzieci niż te, w których sami przebywaliśmy.
O przestrzeni do życia, o miejscach do bycia sobą. O miejscach do rośnięcia jak drzewo, każde na własny sposób, z samej radości życia, nie ze strachu przed „niezdaniem”. O miejscach, w których dorosły jest życzliwym przyjacielem, a nie kontrolerem i sędzią. Przedstawiam niecodzienne szkoły i słynnych ludzi, którzy postawili sobie za zadanie stworzenie warunków do samodzielnej aktywności dziecka w każdym wieku.

*****

Dzieci są podróżnikami odkrywającymi nieznane kontynenty. Każdy dzień jest nową przygodą. Zabawa z własnymi palcami, raczkowanie, stawianie pierwszych kroków, budowanie zamków z piasku, powtarzanie nowych słów, odkrywanie liter i liczb, wspólnie z rodzicami robienie zakupów, wspinanie się na murek, wszystkie te zajęcia są wyzwaniami dla małego człowieka i ich podjęcie napawa radością i dumą. Rodzice i nauczyciele są towarzyszami podróży, mogą na co dzień być świadkiem radości i smutku nowych doświadczeń, strachu przed nieznanym i jego palącej ciekawości.

Tradyjne wychowanie stara sobie za cel kształtowanie dziecka według potrzeb społeczeństwa, według swojego obrazu „idealnego dziecka”. Jeśli chcemy naprawdę szanować indywidualność każdego człowieka i umożliwić mu rozwój całego przyniesionego na świat potencjału powinniśmy rolę dorosłego przemyśleć na nowo. Zamiast narzucania„odgórnych” celów i tempa ich osiągania, porównywania z rówieśnikami i popędzania do następnego kroku, możemy skierować naszą uwagę na zainteresowania i możliwości ich zaspokojenia, pozostawiając w ręku dziecka, jak szybko robi postępy i w jakiej dziedzinie chce się rozwijać.

Zdobywanie wiedzy i nowych umiejętności są naturalnymi potrzebami każdego człowieka, „ciekawość jest rzeczą ludzką”. Jeśli umożliwimy każdemu dziecku odkrywanie tego, czym się właśnie interesuje w jego własnym tempie i na własny sposób, nie utraci ono nigdy tej ciekawości. Samo jej  zaspakajanie, bez dodatkowych nagród i motywacji, będzie mu źródłem radości przez całe życie.

Jesteśmy świadkami coraz szybszej eksplozji nowych technologii i wiedzy w każdej dziedzinie. Przyrost informacji w medycynie jest w ostatnich dziesięcioleciach tak szybki, że co 15 lat połowa dotychczasowych przekonań jest przestarzała i zastąpiona nowymi odkryciami. Jeśli nasz lekarz skończył przed 30 laty studia, większość tego, czego się uczył, jest nieaktualna!

Nikt z nas dorosłych nie wie, jakie problemy będzie stawiało życie naszym dorosłym dzieciom za 10 – 15 lat.  Powinniśmy zadbać o to, aby umożliwić im opanowanie jak najlepszych sposobów uczenia się z radością, aby mogli i chcieli to robić przez całe życie. Nie zebrana do tej pory wiedza jest w takiej sytuacji najważniejsza, lecz otwartość na nowe, samodzielność myślenia,  stawianie niecodziennych pytań w obliczu nowych problemów, umiejętność znalezienia tego, co nas interesuje, w ogromie dostępnej wiedzy oraz umiejętność jej zastosowania w praktyce.

Szkoła powinna umożliwić dzieciom samodzielność w każdej dziedzinie życia. Nie program szkolny, lecz zainteresowanie i indywidualność każdego dziecka powinny wyznaczać tempo i ilość zajęć z danego przedmiotu. Również my dorośli przeżywamy w naszej społeczności dzięki naszym zaletom i umiejętnościom, z naszymi słabymi stronami próbujemy po prostu żyć.
Katarzyna Meyer.

„Dziecko powinno rosnąć swobodnie jak drzewo. Należy się starać, aby grunt był zdrowy i  pożywny, powietrze czyste, aby było dużo słońca i ciepła. Jeśli rodzice odejmują mu, zabraniają tego, czego charakter jego i natura wymagają, jeżeli nierozważnie obcinają wszystkie młode, zdrowe pędy dlatego jedynie, że wyrobili sobie inny ideał, którego ich dziecko może być wcieleniem, to ostatecznie otrzymują w rezultacie bojaźliwą, ostrzyżoną, karłowatą roślinkę zamiast wymarzonego ideału.”

(Janusz Korczak)
 

[powitanie] [curriculum] [nowe drogi] [literatura] [nowe] [kontakt] [linki]